Hassnae

Bouazza

Lingerie

De boetiek van Agent Provocateur lijkt net het decor van een David Lynch-film. Heel veel kleuren, de prachtigste, en vaak ook behoorlijk ordinaire, maar alleszins gewaagde ontwerpen liggen en hangen uitgestald. Een snoepwinkel voor het lichaam en een heerlijke manier om de uren mee door te brengen. De verkoopassistenten zijn net rockabilly-verpleegsters die gekleed gaan in roze jurkjes. Naast de lingerie kun je er zweepjes vinden, handboeien, prikkelende crèmes, van alles om het liefdesspel op een superspannende manier nieuw leven in te blazen. Agent Provocateur in Londen is de spannendste lingeriewinkel die er is. Of is het die van Chantal Thomas in Parijs? Nee, toch Agent Provocateur. Vanwege die verkoopsters, vooral.

 

Chantal Thomas doet de boudoirtijden herleven met haar exquise ontwerpen met veren en pomponnetjes. Zo mooi, dat het zonde is dat niemand ze ziet. En dan heb je uiteraard La Perla, Aubade, Lejaby, Wacoal: oef, teveel om op te noemen.

 

Agent Provocateur is opgericht door Joseph Corré, zoon van mode-icoon Vivienne Westwood, en zijn vrouw Serena Rees. Eerder dit jaar kregen ze een koninklijke onderscheiding in Engeland. Erkenning van het establishment voor dit ongewone merk; je vraagt je af of dit in Nederland nu ook nog zou kunnen, want hier zijn we het afgelopen jaar in een heel ander soort discussie verwikkeld geweest. Wij vrouwen voelen ons namelijk tekort gedaan, dus het klaagseizoen is geopend.

 

In sneltreinvaart wisselden de artikelen en acties elkaar af, waarvan de boodschap steeds luidde dat wij vrouwen het zo zwaar hebben: we worden gezien als lustobject (Myrthe Hilkens), lopen emotionele schade op door de misleidende advertenties (Beperkt Houdbaar), we zijn dom omdat we ondraagbare lingerie dragen (te grote Hema-onderbroekendraagster Fleur Jurgens in Hp/De Tijd van 5 oktober) en van die lingerie is het nog maar een kleine stap naar schaamlipverkleining (Stine Jensen in NRC). Toe maar. Ik was van plan die regionen van mijn lijf ongemoeid te laten, maar nu ze er toch over beginnen, wat een kommer en kwel. Is het nu werkelijk zo verschrikkelijk zwaar om een vrouw te zijn in deze tijd? En is die lingerie nu echt zo beledigend voor de vrouw?

 

Lingerie, lingerie, toujours la lingerie. Financiën, zorgen, verdriet, problemen, alles verdwijnt meteen als ik een mooi setje zie, en het enige wat nog telt is mijn maat vinden en het passen. Soms, heel soms, als het ontwerp zo ontzettend mooi is, moet ik nu lichtelijk gegeneerd toegeven, vraag ik mezelf wel eens blij af: zijn die van mij? Uhuh, zeker weten!

 

Mooie lingerie is, hoe dun, dik, lang of kort je ook bent, een compliment voor je lichaam, een streling, een warme omhelzing. Het laat je sexiër voelen dan welke man ook en het is helemaal en alleen van en voor jou. Jaren geleden, toen ik de geest kreeg, vroeg mijn oudste broer me een paar keer: "waarom koop je dat allemaal, je hebt niet eens een man?" De lieverd. Wat kan mij die man nou schelen, als ik er zelf ook naar kan kijken, en beter nog, het kan drágen.

 

Op een keer nam ik een vriendin mee naar mijn vaste winkel. Mijn vriendin is gezegend met grote borsten, maar we wisten niet dat die nog meer eigenschappen hadden dan alleen maar "groot zijn". Het nieuwe zelfvertrouwen bracht mijn vriendin er toe vrijelijk in de winkel rond te lopen gehuld in slechts de beha. Ik kon mijn ogen niet van haar borsten houden, en zij zat er steeds aan; ze had nooit geweten dat ze al die jaren de beschikking had gehad over een décolleté om van te watertanden. Jarenlang droeg ze beha's die de borsten slechts ondersteunden, want waar zijn beha's anders voor? Tot ze ontdekte dat een goed gekozen beha haar borsten pas echt goed tot hun recht laat komen, in al hun pracht. Ze waren niet langer groot en zwaar, maar mooi, vrouwelijk en om jaloers op te zijn - precies goed dus.

 

Fleur Jurgens vindt dit allemaal maar onzin en bewierookt de 'gewone' onderbroek. Nu is dat bewieroken niet eens zo onterecht, want de muffigheid die ervan af komt, moet zeker gemaskeerd worden. Ja, de grote onderbroeken tot over je navel zitten comfortabel, maar word je daar nou zo blij van als je in de spiegel kijkt? En daarbij, waar komt toch het hardnekkige gerucht vandaan, dat mooie lingerie per definitie niet fijn zit? De zachte stoffen, het voile, het kant, het voelt als een tweede huid en net zo belangrijk: het maakt je lichaam zoveel mooier. En dit geldt echt niet alleen voor vrouwen met prachtige lijven, wier foto's ook nog eens geretoucheerd zijn in de bladen, want vergis u niet, ook ik ben geen mannequin met strakke benen en billen.

 

Ergens halverwege het emancipatieproces is kennelijk de notie erin geslopen dat ambitie en vrouwelijkheid niet samengaan. Tegelijkertijd ontstond, als we afgaan op het straatbeeld, het idee dat je je als vrouw onaantrekkelijk moet maken om die nare mannen eens goed op hun kop te geven voor alle jaren van ongelijkheid. En o wee als die mannen het in hun hoofd haalden om er iets van te zeggen. Het resultaat was, en nee, dit is geen wetenschappelijk betoog, dus ik heb geen cijfers, een overdaad aan spijkerbroeken en slobbertruien die allerminst het vrouwelijke lichaam flatteerden. Vrouwelijk zijn? Nee, mánnen moesten we worden!

 

Uit respect buig ik mijn hoofd voor hen die zo hard gestreden hebben, opdat ik nu mijn grote mond mag opentrekken, maar je moet ook weten wanneer je gewonnen hebt, en je mag onderweg jezelf niet vergeten. Vrouwen vonden lang dat ze er stoer en mannelijk uit moesten zien. Er is een tijd geweest dat ik geen jurk of rokje durfde aan te trekken omdat dat werd gezien als aanstellerij. Dit gevoel heeft me jarenlang achtervolgd; aan jurken en rokjes waagde ik me niet uit angst de aandacht ermee op mezelf te vestigen. Wat ik ónder de kleding droeg, daarentegen, daar had helemaal niemand iets mee te maken. Dat was mijn domein.

 

Weet u, die spijkerbroeken kennen we nu wel, en die driekwart broeken die van onderen geplooid zijn en boven laarzen worden gedragen, ook. Mag het misschien wat verfijnder en vooral gevarieerder? En als dat niet mag, mogen we dan op zijn minst vrij zijn te dragen wat we willen onder die hobbezakken, zonder dat we erop gewezen worden dat het maar een kleine stap is van mooie lingerie naar zelfmutilatie?

 

'Hoerige lingerie', schreef Stine Jensen. Het is toch wat. Jarenlang streden vrouwen om de ongelijkheid met mannen tegen te gaan, maar nu zijn ze het toch echt vooral zelf die elkaar de maat nemen en veroordelen. Wat is precies hoerige lingerie? Rood kant? Een driekwart cup? Een string? Waarom vinden zogezegd geëmancipeerde vrouwen het altijd toch zo belangrijk om hun seksegenoten de les te lezen en hen het gevoel te geven dat ze verraders zijn? Hoe komt het toch dat een vrouw die zichzelf begeerlijk wil voelen, ervan beschuldigd wordt een knieval te maken voor die grote boze commerciële wereld? Romantische komedies leuk vinden, dat mag nog wel als vrouw, maar van het eigen lichaam genieten is kennelijk nog altijd taboe.

 

Toen me duidelijk werd dat het harde sporten niet hielp tegen mijn dikke billen en romige benen (en ik wil onder geen beding afstand doen van chocola en snoepgoed), besloot ik dat ik van mijn lichaam hield. Dat mijn lijf begeerlijk is en het verdient om in de allerfijnste stoffen gehuld te worden. Vorsicht, niet eender welke crème mag opgaan in mijn huid!

 

En wat nou, de cosmetische industrie aanklagen? Ik ben de cosmetische industrie dankbaar! Ik wil me mooi voelen, alle diepgewortelde onzekerheid van me af gooien en voelen dat ik de moeite waard ben, dat ik en mijn lichaam al die aandacht verdienen, zonder dat de nieuw opgestane fatsoensrakkers, die het allemaal zo goed denken te weten, me op de vingers tikken.

 

Mooie lingerie, heerlijke parfums, die ene zachte crème, dat spannende jurkje; het is pure verwennerij en ik geniet er met volle teugen van. En het kan me helemaal niks schelen dat het niet feministisch zou zijn. Ik ben eerst en vooral een vrouw. Alle rest komt daarna. En ja, ambitie en professionaliteit gaan wel degelijk hand in hand samen met puur vrouw zijn.

 

Daarom: leve de sensualiteit, leve de zinnelijkheid en leve de vrouwelijkheid! En die degelijke onderbroek, die is heerlijk om in te slapen.

 

Eerder gepubliceerd op Frontaal Naakt.

 

© Hassnae Bouazza, 2013